Moet een ervaringsdeskundige álles gratis doen?

Je hebt zelf het nodige meegemaakt. Je weet hoe het voelt als je vastloopt. En je wilt met die ervaring iets betekenen voor een ander.

Maar moet dat dan allemaal gratis?

Een gesprek. Een lezing. Meedenken. Je verhaal vertellen. Voorbereiden, ergens naartoe rijden, beschikbaar zijn. Het lijkt soms alsof dat er allemaal gewoon bij hoort.

“Jij weet toch hoe het is?”

Ja. Juist daarom weet ik ook hoeveel energie het kan kosten.

Ik deel mijn ervaringen graag. Als iemand daar herkenning, steun of een beetje richting in vindt, doet me dat wat. Dat is een belangrijke reden waarom ik schrijf en waarom ik The Inner Way ben begonnen.

Maar mijn betrokkenheid maakt mijn tijd niet onbeperkt. En mijn ervaring maakt mijn inzet niet automatisch gratis.

Ervaring alleen is niet genoeg

Dat ik PTSS heb, betekent niet dat ik vanzelf iemand goed kan begeleiden. Mijn eigen verhaal is geen gebruiksaanwijzing voor het leven van een ander.

Daarom heb ik opleidingen gevolgd. Daarom blijf ik leren. En daarom moet ik ook weten waar mijn grenzen liggen.

Ik ben coach, geen therapeut. Bij The Inner Way neem ik mijn ervaring mee, maar de ander staat centraal. Luisteren, zorgvuldig vragen stellen, ruimte laten en je eigen verhaal niet over iemand heen leggen: dat vraagt meer dan alleen zeggen dat je hetzelfde hebt meegemaakt.

Het vraagt aandacht. Voorbereiding. Verantwoordelijkheid.

Waarom zou dat geen waarde mogen hebben?

Iets geven is iets anders dan altijd beschikbaar zijn

Natuurlijk wil ik weleens belangeloos iets doen. Een gesprek, een bijdrage, iemand even op weg helpen. Daar hoeft van mij niet meteen een factuur tegenover te staan.

Maar ik wil daar zelf over kunnen beslissen.

Want als gratis de vaste verwachting wordt, raakt die keuze zoek. Dan moet je ineens uitleggen waarom je een vergoeding vraagt. Alsof je betrokkenheid minder oprecht is zodra er geld ter sprake komt.

Je kunt iemand met volle overtuiging willen helpen én een vergoeding voor je werk vragen. Die twee gaan prima samen.

Ook mijn energie telt mee

Ik weet hoe het is om over mijn grenzen te gaan. Om door te blijven duwen omdat ik iets belangrijk vind, omdat iemand op me rekent of omdat ik niemand wil teleurstellen.

Een afspraak kost soms meer dan het uur dat op de klok staat. Er zit voorbereiding omheen. Reistijd. En soms tijd om daarna weer tot rust te komen.

Die tijd en energie tellen ook mee.

Als ik anderen wil begeleiden bij het herkennen en bewaken van hun grenzen, moet ik mijn eigen grenzen serieus nemen. Ook wanneer dat betekent dat ik nee zeg. Of dat ik vooraf bespreek welke vergoeding bij een bijdrage past.

Vrijwillig moet een keuze blijven

Vrijwilligerswerk verdient waardering. Ik weet hoeveel mensen zich met hart en ziel inzetten voor anderen.

Maar waardering voor vrijwilligerswerk betekent niet dat iedere ervaringsdeskundige alles vrijwillig moet doen.

Je mag iets geven. Je mag betaald werk doen. Je mag per situatie bekijken wat past. En je mag daar duidelijk over zijn, zonder je betrokkenheid te hoeven bewijzen.

Voor mij begint dat met openheid, eerlijkheid en duidelijkheid. Wat wordt er gevraagd? Wat kan ik bieden? Wat kost het mij aan tijd en energie? En welke afspraken maken we?

Mijn ervaring deel ik graag. Mijn grenzen horen daar óók bij.