Dit boek begon niet met het idee om een boek te schrijven.

Het begon met “reutelingen”. Dingen die soms al dertig jaar in mijn hoofd zaten. Herinneringen, vragen, boosheid, verdriet en gebeurtenissen waar ik lang geen woorden voor had.

Tijdens mijn behandeling begon ik steeds meer op te schrijven. Eerst voor mezelf. Later merkte ik dat er iets anders gebeurde: door te schrijven kon ik verbanden leggen. Begrijpen wat er met mij was gebeurd. En misschien nog belangrijker: begrijpen wat al die jaren met de mensen om mij heen hadden gedaan.

Zo ontstond Naar De Kloten…

Niet als therapieboek. Niet als handleiding voor PTSS. En zeker niet als verhaal waarin ik vertel hoe een ander moet herstellen.

Het is mijn verhaal. Over militair zijn, veteraan worden, PTSS, gezin, verlies, verslaving, behandeling, terugval, herstel en uiteindelijk weer betekenis vinden.

Over naar de kloten gaan. En over hoe moeilijk het kan zijn om daarna je eigen weg weer te vinden.